MÜZİK

18 Şubat 2014 Salı

BİLMEZDİM...



Durdu...

durdu diyerek açtı(M) gözümü
göz ki nuru çekilmiş
elimi hemen göğsüme koydum
kıpırtı yoktu
içinde bir şeyler patlatmıştım malum
geç vakit girdiğim güneşsiz bir yatakta
buruşmuş bir çarşaftı içim
içim merdiven dolu dünya
indikçe kuyuma , hırçın sığ bir benliğe sürükledi beni
evet dün gece anladım
şimdilik benliğim son nokta

biri dedim beni alsın
biri dedim beni kurtarsın içimde yanan acıdan
üç oldular sonra
ölmediğime durdum, şaşırdım...
düştüm yastığımın üstüne
Allah'ım diyerek açtım gözümü

anladım
son masal okunurken bir çocuğa
uykuya dalışıydım
değerli sanıyordum kendimi
kalbimi orman sanıyordum
bulduğum ufak şeylerle bile göneniyordum

ölüyorum /sevdiğim/
derisine çivi batırılarak öldürülen bir insandan biraz daha iyice
ölüyorum
ölmem mühim olmayacak;
ben bir insan olmasam!

çünkü bir bebeğin en güzel yarınları
bir annenin savaştan parça parça gelen oğulları
ülkelerin yanan ormanları gibi
ölüyoruM....


Hiç yorum yok: